- 01
Fince ve Türkçe, her ikisi de eklemeli (agglütinatif) dillerdir. Kelimeye üst üste ekler ekleyerek anlam kurarsınız. Fince'deki 'talossanikinko' ('benim evimde de mi?') tam olarak Türkçe'deki 'evimde de mi?' yapısıyla çalışır: kök + iyelik + durum + bağlaç + soru. Hint-Avrupa dilleri bunu asla bu kadar düzenli yapamaz.
- 02
Her iki dilde de ünlü uyumu vardır. Türkçe'nin büyük ünlü uyumu (ön/arka) Fince'de de aynı mantıkla işler: a/o/u arka ünlüler, ä/ö/y ön ünlülerdir ve ekler kelimenin ünlülerine uyum sağlar. Türk kulağı bu uyumu doğal olarak hissettiği için Fince ekleri doğru seçmek çok daha kolaydır.
- 03
Fince'de dilbilgisel cinsiyet yoktur ve 'bir', 'bu' gibi artikel kullanılmaz — tıpkı Türkçe gibi. Almanca öğrenen biri 'der/die/das' mücadelesi verirken, siz bu yükten tamamen uzaksınız. Bu, Fince pratiğinin Türk öğrenciler için neden daha hızlı ilerlediğinin önemli bir sebebidir.
- 04
Fince 15 hal ekiyle ünlüdür ama Türkçe'deki 6 hal aynı mantıkla çalışır. Fince'deki inessiivi (-ssa/-ssä, 'içinde'), adessiivi (-lla/-llä, 'üzerinde') ve ablatiivi (-lta/-ltä, 'üzerinden') yapıları, Türkçe'nin yer ve yön bildiren ekleriyle neredeyse birebir örtüşür. Farklı etiketler, aynı düşünce biçimi.
- 05
Fince'nin fonetiği tamamen düzenlidir: yazıldığı gibi okunur, istisnası yoktur. Türkçe de bu özelliğiyle ünlüdür. İngilizce öğrenirken 'through', 'though', 'thought' ile mücadele ettiyseniz, Fince size büyük bir rahatlama sunar — Türkçe gibi, gördüğünüzü okursunuz.